DE 18e EEUW - periode 1700-1830

Na de dood van Lodewijk XIV in 1715 kwam er een einde aan de classicistische Barok in Frankrijk. De adel verliet Versailles en gaf zich over aan een nieuwe, frivole stijl: de Rococo (1720-1775), die zich vanuit Frankrijk verspreidde. De toenemende macht van de burgerij in de tweede helft van de 18e eeuw, die leidde tot een heuse revolutie, de Verlichting en de toenemende industrialisatie zorgden voor enorme veranderingen, ook op cultureel gebied. Dit resulteerde in nieuwe stijlen die óf het verstand als uitgangspunt namen (het Neoclassicisme), óf het gevoel (de Romantiek). In deze cursus komen de achterliggende ideeën van deze stromingen en hun belangrijkste vertegenwoordigers uitgebreid aan bod.
Het Neoclassicisme betekende een nieuw interesse in de kunst van de klassieke oudheid, dat werd aangewakkerd door de ontdekking van Herculaneum en Pompeii. Schilders als David en Ingres lieten zich niet alleen door Romeinse onderwerpen inspireren, hun schilderswijze was ook een duidelijke reactie op de Rococo. Tegelijkertijd reageerden romantici als Casper David Friedrich, Goya, Géricault en Delacroix weer op de 'gekunsteldheid' van de Barokstijl en het 'afstandelijke' van het Neoclassicisme.